SENSİZLİĞE ON VARDI

Zamanın gözleri yaslıydı, galiba sensizliğe on vardı
Belki de yanlış hatırlıyorum, sensizliği yirmi geçiyor da olabilir
Neticede sen yoktun, yine küskün, yine hayata dargındın.
Her zamanki yerimden seyrettim bahçeyi, ağaçları, gökleri
Sana selâm yolladım kuşlarla, bilmiyorum acaba ulaştı mı?
Kuşlar ulaştıramazsa bile, yağmur muhakkak ulaştırır dedim.
Ezgiler mırıldandım, solan çiçeklerin çürümüş gövdelerini seyrettim
Bir demet hüzün ısmarladım kendime, sustum, düşündüm.
Zaman, her zamanki gibi gözyaşlarını akıttı yüreğime
Gökler gürlemedi, bulutlar kararmadı, sade çiseler yağdı üzerime.
Bir şeyler kayboluyordu, ellerimle tutamadığım bir şeyler kayıyordu
Sana dair olan her şeyin beline ölüm sarılıyor, sen ölüm oluyordun.
Zaman sensizliğe gebeydi ve kâinat zorlu bir kalıbın habercisiydi
Dinliyordum, kalp ile beynin arasındaki uzun mesafeye oturmuş
Sessizliğin anlattığı seni, elleri avuçlarındaki ölümü dinliyordum
Sır tutmak zor, sır tutmak ağırdı...
Bakamıyordum, geri dönüp gözlerinin içindeki ölüme bakamıyordum
Biliyorum artık çiselemiyordu, yağmurlar yerini sağanağa bırakmıştı
Şimdi çok iyi hatırlıyorum, zaman sensizliğe on vardı
Kalbimin saati çoktan durmuş, bende de vakit sonbahardı...

                                             Derya AKEL

RUHLARI KİRLETTİK !...

Bugünlerde evlerimiz daha BÜYÜK
Ama ailelerimiz daha KÜÇÜK…
Konforumuz ARTTI
Ama, zamanımız DARALDI…
Uzmanlıklar ARTTI
Ama sorunlar ÇOĞALDI…
İlaçlar ÇOĞALDI
Ama hastalıklar ARTTI…
Harcadığımız para ARTTI
Ama gülümsemelerimiz AZALDI…
Tanıdıklarımız ARTTI
Ama dostlarımız AZALDI…
Çabalarımız ARTTI
Ama mutluluklarımız AZALDI…
Az kitap okuyor ama,
Çok televizyon seyrediyoruz..
Daha çok plan yapıyor,
Daha az sonuç alıyoruz..
Tribünleri doldurduk ama,
Gönülleri boşalttık…
Para kazanmayı öğrendik ama,
Yuva kurmayı beceremedik…
Atomu parçaladık ama,
Önyargılarımızı yıkamadık…
Acele etmeyi öğrendik,
Ama sabırlı olmayı öğrenemedik…
Hayata yıllar ekledik,
Ama yıllara hayat katamadık…
Havayı temizledik ama,
RUHLARIMIZI KİRLETTİK !…

                         * BERKSON *

 NASILSIN?

Derdi derdim
Acısı acım olan
Sevincin senin olsun
Bugün nasılsın ?...

Yine geldi kasavetin koyusu
Burkulup duruyor gönül kuyusu
Acının rengi yok
Sudur; duru su!
Sevincim senin olsun
Bugün nasılsın ?...

Acısını ta canımda duyduğum
Neşesiyle gıdalanıp doyduğum
Kederini can evine koyduğum
Sevincin senin olsun
Bugün nasılsın ?...

    Sultan YÜRÜK

              GÜNE KARŞI

“Gün ilan etmek sevgilere

Beni rahatsız ediyor gülüm.

Kutlamam, kutlayamam

Günlere bölünemez ömrüm.

Bir bütün ise yaşamak

O zaman, aynı olmalı her günüm.

Sevgiyi zaman üstü taşımalıyım,

Dünyada yürek yüreğe yaşamalıyım...”

Mühürlenen kalbe, güneş doğar mı ?

Sevgi yağmur olup, gökten yağar mı ?

Hiç anne sevgisi güne sığar mı ?

Ne vardı sevgiye bir gün seçecek

Sevgililer günü gelip geçecek !...

Sonsuz olmalıdır, sevgi daima

Günlük gösteriler, bir damla  ima ,

Yıl boyu kızgın, öfkeli sima ,

Aşk denen şurubu, nasıl içecek ?

Ne vardı sevgiye bir gün seçecek ?...

Kopmaz bağlar ile bizi bağlayan ,

Yüzyıllar olalı sevgiye zaman.

Gelecekse gelsin tez elden o an ,

Dünya yalan, insan fanî, göçecek

Aşk denen şurubu nasıl içecek ?

Göstermelik sevgi, güne ad olmuş ,

Hediyelik aşklar, vitrine dolmuş ,

Bir mayıs gününde, çiçekler solmuş.

Körpe fidanları ömür biçecek ,

Dünya yalan, insan fanî göçecek !...

Ne vardı sevgiye bir gün seçecek ?...

                                       M.  ÂKİF  BALTUTAN

(Mutlaka okunmasını arzuladığım ikinci hikâyemiz Batı Edebiyatı’ndan…)

BAYAN DANIŞMA

Ben henüz çok küçükken eve bir telefon almıştık. Telefonun bağlı olduğu cilâlı çerçeveyi ve parlak ahizeyi asla unutamam. Saatlerce onun karşısına geçer ve seyrederdim. Hattâ o derece ki, sayımız olan 105'i bir an bile aklımdan çıkaramıyordum, telefonla konuşacak yaşta değildim, zaten boyum da telefonun bulunduğu yere yetişemezdi. Fakat annem konuştuğu zaman, onun karşısına geçip hayranlıkla ona bakardım. Bir keresinde beni kucağına alıp ahizenin yanına kaldırdı ve beni babamla konuşturdu. Bu, bence unutulması çok güç bir olaydı. Sevinçten ve mutluluktan uçuyordum.

Zamanla, bu telefonun içinde canlı bir yaratık bulunduğunu, "Lütfen Danışma" olduğunu ve bu Bayanın ne sorulursa hemen cevap verdiğini öğrendim. Annem ona defalarca başkalarının telefon numaralarını sormuştu; bir iki kere de saatimiz durunca gene ondan sorup doğru saati öğrenmişti.

Telefondaki bu cinle konuşma fırsatını ilk olarak annemin yakın komşumuzu görmeye gittiği ve benim de evde yalnız bulunduğum bir gün elde ettim. Bahçede oynarken, kaza ile elimdeki çekici parmağıma indirmiştim, sancıdan kıvranırken, ansızın aklıma "Bayan Danışma" geldi. Koşa koşa içeri girdim ve ufacık iskemlenin üzerine çıkarak telefonun alıcısını kaldırdım. Alıcıdan acayip gürültüler geliyordu. Ağlar gibi bir sesle: "Danışma lütfen" dedim. Karşımda gayet tatlı bir Bayan vardı. Ben tekrar ağlayarak "Parmağımı acıttım. Ne yapacağımı söyleyebilir misiniz?" diye sorunca, makinenin içindeki bayan bana:

    "Annen evde yok mu?" dedi.
    "Hayır, evde hiç kimse yok."
    "Parmağın kanıyor mu?"
    "Hayır, çekiçle vurdum, şimdi acıdan kıvranıyorum."
    "Buz dolabını açabilir misin?"
    "Evet", diye cevap verince, Bayan Danışma sözlerine şöyle devam etti:
    "Peki, dolabı aç ve buzluktan ufak bir parça buz çıkararak acıyan yerin üzerine bastır. Dikkat et, yerleri kirletip buzları dökmeyesin. Biraz sonra sancın dinecek. Artık ağlama ve bir daha sefere daha dikkatli davran."

    O günden sonra da en ufak bir bilgi için Bayan Danışma'yı rahatsız ediyordum. O ise, en ufak bir hoşnutsuzluk göstermeksizin hemen bana yardım ediyordu. Coğrafya derslerinde, aritmetik problemlerinde hattâ ve hattâ parkta bulduğum sincabın beslenmesi için bana yardımcı olmuştu.

    Bir gün çok sevdiğim kanaryamız Peter kafesinde ölü bulundu. Ağlayarak hemen telefona sarıldım ve Bayan Danışma'ya büyük acımı bildirdim. O da, diğerleri gibi, basit sözlerle beni yatıştırmaya çalışıyordu. Hâlbuki ben ondan daha fazla anlayış bekliyordum. Peter gibi güzel öten bir kuşun ölümünün olmayacak bir şey olduğunu ona anlatmak istiyordum. Sonsuz acımı anlayan ve onu paylaşmaya çalışan Bayan Danışma bana şu öğütte bulundu: "Beni dinle Paul, haklısın böyle güzel öten bir kuş ölmemeliydi, fakat unutma ki, çok daha güzel bir dünyaya gidiyor ve orada da ötmesine devam edecek. Onun için artık üzülmen yersiz."

    Başka bir gün de, telefondaki cinden bir kelimenin anlamını soracaktım. Tam alıcıyı kaldırıp, Bayan Danışma'yı istemiştim ki, yavaşça odaya giren kız kardeşim, beni korkutmak için ansızın bağırdı. Birden yerimden sıçradım. Sıçramamla birlikte duvara çakılı telefon alıcısı da benimle yere düştü. Telefondan teller fırladı. Bayan Danışma'nın sesi hiç duyulmuyordu. Yarım saat sonra kapımız çalındı ve telefon tamircisi olduğunu söyleyen bir adam gelerek telefonumuzu hemen tamir etti. Bizdeki bu bozukluğu kendisine yine Bayan Danışma'nın bildirdiğini de sözlerine ekledi.

    Dokuz yaşıma bastığım yıl, evimizi değiştirdik. Evle birlikte, o eski telefon alıcısını da değiştirip, daha modern bir alıcı satın aldık. Bu alıcıyı hiç sevmemiş ve Bayan Danışma'nın ancak o eski alıcıda bulunduğuna nedense inanmıştım. Yıllar geçip de delikanlılık çağına girince, bazen eski günleri düşünür ve telefondaki o bayanın saatlerce ufak bir çocukla uğraşmasını ve onun saçma isteklerini ve sorularını eksiksiz yerine getirmesini takdir ederdim.

    Yıllar geçmiş, ben büyümüş ve kolej öğrenimini tamamlamıştım. Bir gün iş için uçakla seyahat ederken, küçüklüğümün geçtiği bu kasabaya yakın bir merkezde uçak değiştirmek zorunda kaldım. Alanda beklerken, kız kardeşime telefon edip konuştuk. Sonra nasıl oldu bilmem, birden aklıma çocukluk yıllarımın Bayan Danışmanı geldi. Hemen alıcıyı kaldırıp, aynı kasabanın Danışmasını istedim. Hayret, karşıma çıkan, daha doğrusu alıcının içinden gelen o tatlı ve yumuşak sesi hemen tanımıştım. Birden hiç düşünmeden:
    "Benim çok güzel bir kanaryam vardı. Öldü. Ne yapayım, bu acıya nasıl dayanayım?" diye sordum. Öbür taraftaki ses bir iki saniye sustuktan sonra:
    "Herhalde parmağın iyileşmiştir artık." dedi. Gülerek:
    "Demek hâlâ siz burada çalışıyorsunuz. Yıllar ardına gidecek olursak, o çocukluk yıllarımda sizin bana neler verdiğinizi, bende ne gibi anlaşılması güç duygular uyandırdığınızı bir bilseniz." dedim.
    "Aynı durum benim için de oldu. Siz de akıllı ve tatlı bir çocuk olmak sıfatıyla bana çok şeyler veriyordunuz. Benim kendi çocuğum olmadığı için, sizinle konuşmak, sizin o çocuksu ve saf acılarınız paylaşmak, size bazı alanlarda yardımcı olabilmek benim için sonsuz bir zevkti."
    "Yeniden buralara gelecek olursam sizi arayabilir miyim?" diye sordum. O ise gülerek:
    "Tabi, Bayan Sally'i istiyorum dersen, hemen beni bağlarlar," dedi.
    "Bayan Sally! Nedense bu isim bana acayip geliyordu. Bayan Danışma'nın bir ikinci ismi daha olamazdı. O, Bayan Danışma ve hep de öyle kalacaktı.

    Bu olaydan üç ay sonra, yine o bölgeye işim düşmüştü. Hemen en yakın telefon kulübesine koşarak, Danışma'yı istedim ve oradan da bayan Sally ile görüşmek istediğimi söyledim. Bu seferki Bayan Danışma daha genç birine benziyordu. Biraz çekingen bir eda ile:
    "Siz bayan Sally'nin arkadaşı mısınız?" diye sordu.
    "Evet, çok yakın arkadaşı idim," deyince, üzgün bir sesle:
    "Maalesef, Bayan Sally beş hafta önce öldü. Uzun süreden beri hastaydı. Bir dakika, acaba isminiz Paul mu? Tamam size son bir haber bıraktı; eğer bir gün onu telefonla arayacak olursanız, size, "Başka bir dünya daha vardır ve orada da şarkı söylenebilir" dememizi istedi. Teşekkür ederek telefonu kaparken, Sally'nin ne demek istediğini çok iyi anlamıştım. Yanağımdan aşağı süzülen gözyaşlarını silerken, Bayan Danışma'nın ruhuna Tanrı'dan rahmet diledim.

  PAUL VİLİARD